اشعار سپید سیدظاهرموسوی

مزار،
شهر نیلوفرهای خفته در باد،
شهر آرامشِ آبیِ گنبدی که
دل‌ها را با یک نگاه
به آسمان پیوند می‌زند.

در کوچه‌های تو،
عطر گام‌های زائر می‌پیچد،
و کبوتران،
صلح را با پرهای سپید
می‌نویسند روی دیوارهای خسته.

هر سپیده‌دم،
صدای اذان با نسیم می‌آید،
و در دل هر دل‌تنگ،
آرزویی روشن می‌شود.

مزار،
تو نه فقط خاکی،
که قبله‌ٔ دل‌هایی
در تبعید و اشتیاق.

زخم‌هایت
بوی شجاعت می‌دهند،
و لبخند مردمَت،
هنوز روشن‌ترین شعر زندگی‌ست.
سید ظاهر موسوی